راهکارهای معماری پیشگیری از وقوع جرم در مجموعه های مسکونی باز در سطح واحد مسکونی

نویسندگان

چکیده

زمینه و هدف: غالب پژوهش های انجام شده در زمینه پیشگیری وضعی از وقوع جرم، به مفاهیمی کلی و عمومی، بدون عنایت به مسایل تخصصی مرتبط با طراحی فضا پرداخته اند. پژوهش حاضر در پی بررسی و استخراج راهکارهای معماری پیشگیری از وقوع جرم در سطح واحد مسکونی، با توجه به سطوح مختلف فضای سکونتی است.
روش: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر شیوه اجرا، پیمایشی است. جامعۀ آماری این پژوهش شامل تمام ساکنان مجموعه های مسکونی باز شهر رشت است که از میان آن ها، سه مجموعه مسکونی در «مسکن مهر رشت»، «مسکن بسیجیان تالش» و «مسکن ارکید گلسار رشت» به‌صورت هدفمند انتخاب و با توزیع 1000 پرسش‌نامه روا و پایا (80/0) در بین ساکنان آن‌ها، 259 پرسش‌نامه جمع‌آوری و داده‌ها با کمک نرم‌افزار «اس.پی.اس.اس» تحلیل شدند.
یافته ها و نتایج: یافته های حاصل از پژوهش نشان می دهد که تمهیدات پیشگیرانۀ طراحی در راستای کاهش وقوع جرم در سطح واحد مسکونی، بیشتر براساس اصل کنترل دسترسی معنا پیدا می‌کند، بنابراین راهکارهای معماری پیشگیری از وقوع جرم در سطح واحد مسکونی، در راستای جلوگیری از نفوذ بزهکار از طریق تقویت حوزه های دسترسی به واحد (مانند بالکن ها، پنجره ها، در ورودی و...)، طراحی می شوند. باید توجه داشت که راهکارهای منتج از سایر اصول پیشگیری از وقوع جرم از طریق معماری به دلایل مختلفی از جمله تمایل نداشتن ساکنان به امکان رویت فضای داخل واحد مسکونی (اصل نظارت طبیعی)، نبود امکان افزایش قلمروگرایی ساکنان واحد از طریق طراحی به‌دلیل فقدان عرصه عمومی (قلمروپایی) و تعارض با محرمیت و آسایش فضاهای داخل واحد (اصل شنودپذیری) با موفقیت کمتری مواجه هستند.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Architectural Approaches to Crime Prevention in Open Residential Complexes at Residential Unit Level

نویسندگان [English]

  • Seyyed Amin Seyyedin
  • Mehrdad Javaherian
  • Hossein Aghababaie
  • Ghader Bayazidi
چکیده [English]

Background and objectives: The majority of studies in the field of situational crime prevention have addressed general concepts, regardless of the specialty related to space design. The present study seeks to explore and develop architectural solutions for crime prevention at the residential unit level, taking into account the different levels of residential space.
Methodology: In terms of its purpose this research is of an applied study, and in terms of methodology, it is a survey study. The statistical population of this research includes all residents of Rasht's residential complexes. Among them, three residential complexes were selected using purposive sampling method, namely "Rasht Mehr Housing ", "Basijian Talesh Housing" and "Rasht Orkid Golsar Housing". By distributing 1000 valid and reliable questionnaires (0.80), among the residents, 259 questionnaires were collected and data were analyzed using SPSS software.
Findings and results: The findings of the research indicate that the preventive measures of design to reduce the occurrence of crime at the residential unit level are more meaningful based on the principle of access control, therefore architectural solutions of crime prevention at the residential unit level are designed in order to prevent the intrusion of the delinquent through strengthening the access areas of the unit (such as balconies, windows, inlets, etc.). It should be noted that the solutions derived from other principles of crime prevention through architecture are less successful for various reasons, such as the residents' reluctance to see the space inside the residential unit (the principle of natural surveillance), the impossibility of increasing the territoriality of the inhabitants of the unit through design due to lack of general arena (territory) and the conflict with the confidentiality of the spaces within the unit (the principle of audibility).

کلیدواژه‌ها [English]

  • architecture
  • situational crime prevention
  • Residential unit level
  • Access control
  • design